Herkes merhaba... ilk yazımdan sonra 4 hafta olmuş hiç yazmayalı.Zaman ne çabuk geçiyor nasıl geçiyor hiiiiiiç birşey anlamıyorum. En son 32 haftalıktık.
33. haftayı ise çok zor bitirdim ve çok zor bir hafta geçirdim. Okula gidip gelme, karne hazırlıkları, dersler, finallerim derken farkında olmadan kendimi o kadar çok yorulmuşum ki o haftanın cuma günü ağrılarımdan ve sancılarımdan dolayı ağlayarak okuldan eve dönmek zorunda kaldım. Cumartesi doktoruma gittiğimde dinlenmem ve hiç hareket etmemem gerektiğini erken doğum olabileceğini söyledi.Beni zorunlu izine ayırdı.Sağolsun annem geldi güzel bir hafta geçirdim, iyice dinlendim.
34.haftayı bitirip doktora gittiğimde herşeyin normale döndüğünü rahatlamam gerektiğini söyledi.Şükür iyiydik. E madem iyiydik finallerim için Amasya'ya gidebilirdik. Bindik uçağa Amasya'ya gittik finalleri alnımızın akıyla atlattık , derslerimizi geçtik.Kayınvalidemi aldım geldik.
Şimdi içimde her an doğabilir duygusuyla evimde hazırlıklarımı bitirmeye çalışıyorum.Doğmadan deli gibi sevdiğim, yakışıklı olduğunu düşündüğüm birtanecik oğlumu bekliyorum.
Şu an 36. haftayı bitirdik.Çok heyecanlıyım, çok meraklıyım, çok endişeliyim. ''Bu kadar koruyup kollamaya çalıştığım bebeğim için iyi bir anne olabilecek miyim? Onu kötülüklerden koruyabilecek miyim? Kime benziyor? Aşık olduğum adama mı bana mı? Şu an karnımda hareket ederken şekli nasıl? Bu gördüğüm ayakçığı mı yoksa elleri mi? Sağlıklı mı? Konuştuklarımızı duyuyor mu?Ben onu sevdikçe o mutlu oluyor mu? Acaba bizim onu sevdiğimiz kadar o da bizi sevecek mi?Diş ne zaman çıkaracak? Ateşi çıktığında anlayabilecek miyim? '' bu ve daha fazlası hergün kafamda.Bir hemen doğsun artık diyorum bir yok yaa zamanında doğsun daha iyi olur tabi diyorum. Allah'ım bu nasıl bir psikoloji?
BEN GERÇEKTEN ANNE Mİ OLUYORUM?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder